கயல்விழி – கவர்ந்தாள்!

ஆசிரியர்: அகிலன்
பதிப்பகம் : தாகம்
விலை : ரூ.300
பெற்ற பரிசுகள் : 1968ல் தமிழக அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித் துறையின் 1964-65ல் வெளியான சிறந்த வரலாற்று புதினம்.

கி.பி. 910ஆம் ஆண்டு பராந்தக சோழரிடம் போரில் மதுரையை இழந்தான் மாறவர்மன் இரண்டாம் ராஜசிம்மன். அன்றிலிருந்து பாண்டியக் கயல்கள் சோழ வேங்கையின் மேலாட்சியின் கீழ் ஏறக்குறைய 300 ஆண்டுகள் அடிமைபட்டுக்கிடந்தன. அந்த அடிமைத் தளைகளை உடைத்து பாண்டிநாட்டுக்கு புத்துயிர் தந்த மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியனின் கதைதான் கயல்விழி.

சோழ தேசத்தின் மேலாட்சியை எதிர்த்து சுந்தரபாண்டியன் கிளர்ச்சி செய்ததால் குலோத்துங்கர் தன்னுடைய முழு படைபலத்தையும் கொண்டு மதுராந்தகம் செய்கிறார். இதில் இளங்கோ படுகாயம் அடைகிறான். அதே போரில் சோழ இளவசரனான ராஜராஜனால் பாதிக்கப்பட்ட பல பாண்டிய நாட்டுப் பெண்களில் ஒருத்திதான் பாணர்குல மங்கையான கயல்விழி. போரின் பாதிப்புகளால் மனமுடைந்து உயிர்துறக்க வரும் கயல்விழியும், போரில் படுகாயம் அடைந்த இளவரசனும் சுதந்திர பாண்டிய நாடு அமைய சூளுரைக்கின்றனர். அதன் விளைவுகள் தான் வரலாறு.

ஆசிரியர், அரசும் அரசனும் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதன் பிம்பமாக சுந்தரபாண்டியனையும், குலோத்துங்க சோழரையும், எப்படி இருக்ககூடாது என்பதன் உதாரணமாக இராஜராஜனையும் வர்ணித்திருக்கிறார். அரசன் எவ்வழி ! நாடும் அவ்வழி! என்பதை அழகாக விளக்கியுள்ளார்.  பாணர் குல மங்கையான கயல்விழி, நான்மாடக்கூடலின் கயற்கண்ணியின் பிம்பமாகவும், கண்ணகியின் உருவமாகவும், வீரர்கள் கொண்டாடும் கொற்றவையின் வடிவமாகவும் வடிகப்பட்டிருக்கிறாள். கதையின் போக்கில் நீக்கமற நிறைந்து, நம் நெஞ்சங்களிலும் அசைக்கமுடியாத இடம் பிடித்துவிடுகிறாள் கயல்விழி.

தெய்வப்புலவர் வள்ளுவரின் வாக்கைகொண்டு பாண்டிய மக்களுக்கு இளங்கோ புத்துணர்ச்சி தருவதும், பாண்டித் திருமகள் கூத்து மூலம் போரின்  விளைவுகளையும் அவலங்களையும் அழகாய் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார் ஆசிரியர். தன்னுடைய அனைத்து புத்தகங்களிலும் அமைதியை புகட்டும் ஆசிரியர் இந்த நூலிலும் போரினால் பெண்கள் படும் துன்பங்களை கயல்விழி பாத்திரம் மூலமாக நம் மனதில் ஆழப்பதித்துவிட்டார்.

கதையில் எனக்கு பிடித்த கற்பனைக்காட்சி : சோழப்படைகளால் அழிந்த மட்டியூரை புதுப்பிக்க இளங்கோவும், கயல்விழியும் பாண்டித் திருமகள் கூத்து மூலம் தென் பாண்டிநாட்டில் பொருள் திரட்டுகின்றனர். அதில் சேர்ந்த பொருட்களை ஆராய்கிறான் இளங்கோ. கூத்திற்கு வந்திருந்த பெண்கள் அளித்த மகரக் குழைகள், கழுத்தணி, நூபுறம் என அனைத்திற்கும் இடையே ஒரு காதோலையும் இருந்தது. ஒரே ஒரு வெள்ளிக் கம்பியால்  சுற்றப் பெற்ற தென்னை ஓலைச் சுருள் அது. பொன்னாலும், வெள்ளியாலும் அணிகலன் பூணாத ஒரு பெண், அதில் இருந்த வெள்ளிக் கம்பியை தன் தாய்நாட்டுக்கு வழங்க வேண்டும் என்னும் துடிப்பால் தந்த பொருள் அது. தனக்கு கிடைத்த மற்ற எல்லா பொருட்களையும் விட அந்த காதோலையை மிகவும் உயர்ந்ததாக கருதுகிறான் இளங்கோ.

கதையில் எனக்கு பிடித்த வரலாற்றுகாட்சி : மதுரையில் தன்னாட்சி நிலைக்க சுந்தரபாண்டியன் சோழ நாட்டின் முதல், இடை, கடை தலைநகரங்களான உறத்தை(உறையூர்), தஞ்சை மற்றும் கங்காபுரி(கங்கைகொண்ட சோழபுரம்) ஆகிய நகரங்களை அழித்து, கோயில்களை தவிர்த்து மற்ற கட்டிடங்களை ஒரு சுவரில்லாமல் தரைமட்டமாக்க தன் படைகளுக்கு கட்டளையிடுகிறான்.

உறையூர் வீழ்ந்து, மகர கொடி நகரமெங்கும் பட்டொளி வீசி பறக்கிறது. சோழ தேசத்து மண்டபங்களையும் மாளிகைளையும் பாண்டிய படை தரைமட்டமாக்குகிறது. ஒரு பதினாறு கால் மண்டபத்தை இடிக்க வீரர் கூட்டம் செல்வதை இளவரசன் கண்டு திடுக்கிட்டு அங்கே உடனே ஓடி வந்து அவர்களை தடுக்கிறான். அது கோயில் மண்டபம் இல்லையே என வீரர்கள் குழம்புகின்றனர். அது கோயிலுக்கு நிகரானது என காரணம் சொல்கிறான் சுந்தரபாண்டியன்.

“உருத்திரங்கண்ணனார் பாடிய பட்டினப்பாலை இந்த மண்டபத்தில் தான் சோழன் கரிகால் பெருவளத்தான் முன்பு அரங்கேறியது. இங்கிருந்துதான் அவர் பாடினார். அந்தப் பாடலுக்குப் பரிசிலாகப் பதினாறு நூறாயிரம் பொன்னையும் இந்தப் பதினாறு தூண் மண்டபத்தையுமே வழங்கினார் கரிகாலன். கண்ணனாரின் பாலையால் அன்றிருந்த பூம்புகாரின் சிறப்பும், சோழரின் ஆட்சிச்சிறப்பும் காணுகின்றோம். மன்னனின் சிறப்புக்கு இந்த மண்டபமே சான்று கூறி நிற்கிறது. பைந்தமிழும் அதன் அறிவுச் செல்வமும் பண்புச் செல்வமும் ஒரு நாட்டார் மட்டிலும் போற்றக் கூடியவையல்ல. ஒரு நாட்டிலுள்ள புலமைச் செல்வத்தைச் சுட்டிக் காட்டும் தூண்கள் இவை. மன்னனுக்கும் மக்களுக்கும் வழிகாட்டும் என்றும் அழியாப் புகழ்கொண்ட புலவர்களின் நினைவுச் சின்னம் இது”.

இதை கூறும் பாடல் திருவெள்ளாறை என்ற சிற்றூரில் உள்ள சுந்தர பாண்டியன் காலத்துக் கல்வெட்டில் உள்ளது.

வெறியார் தளவத் தொடைச்
செயமாறன் வெகுண்ட தொன்றும்
அறியாத செம்பியன் காவிரி
நாட்டில் அரமியத்துப்
பறியாத தூணில்லை ! கண்ணன்
செய் பட்டினப்பாலைக் கண்று
நெறியால் விடுந்தூண் பதினாறுமே
யங்கு நின்றனவே!

I had a dream. . .

Originally posted on Siva's Secretaire:

I was sitting all alone
amidst the woods
Isolated by your love!
Every beat of my heart
bringing those fond memories of yours
in front of my eyes!
Slowly my vision obscures
and
I could see nothing but tears…
I sensed a hand wrapping my neck
and
heard your voice whispering
“I was yours and will always be yours
till the last day of my life!”
With the warmth of that hug
I woke up from bed, just to realize that
I had a dream…
Just a dream…
That will Never come True!
But still I wish,
one day surely It would..

View original

ஆழ்வார் – ஆழ்ந்தேன்

புத்தகம் ஆழ்வார்கள் ஓர் எளிய அறிமுகம்
ஆசிரியர் சுஜாதா
பதிப்பகம் கிழக்கு
விலை ரூ.1505157

இறைவனை, குறிப்பாக திருமாலை இன்ன குலத்தார், இன்ன இனத்தார், இன்ன மொழியால், இந்த வழியால் மட்டும்தான் வணங்க வேண்டும் என்று இருந்த பல தடைகளை தாண்டி, இறைவனை குழந்தையாக்கி, காதலனாக்கி, கண்ணனாக்கி சொல்மாலை சூட்டிய ஆழ்வார்களை பற்றி படிக்க சமானியனுக்கும் ஓர் வாய்ப்பு நல்கிய சுஜாதாவுக்கு நன்றி.

ஆழ்வார் என்ற சொல்லின் அர்த்தம், அச்சொல்லின் கல்வெட்டுக் குறிப்புகள் என தொடங்கி ஆழ்வார்களை முதலில் வரிசை படுத்துகிறார். பின், ஒவ்வொரு ஆழ்வாருக்கும் தொடர்புடைய குருப்பரம்பரை / மரபுக் கதையையும், அவர்கள் அருளிய பாசுரங்களில் சிலவற்றை, அவற்றின் பா வகையுடன் விளக்குகிறார்.

எனக்குப் பிடித்த ஆழ்வார்களை பற்றிய மரபுக்கதை

திருக்கோவிலூருக்கு ஒருமுறை பொய்கையாழ்வார் சென்றார். நல்ல மழை. இருள். ஒரு முனிவருடைய ஆசிரமத்தில் இடை கழியில் மழைக்கு ஒதுங்கினார். சிறிய இடம். ஒருவர் மட்டும் படுக்கலாம். படுத்துக்கொண்டார். சற்று நேரத்தில் அங்கே பூதத்தாழ்வார் வந்தார். ‘ஒருவர் படுக்கலாம் எனில், இருவர் உட்காரலாம்’, என்று இருவரும் உட்கார்ந்தார்கள். சற்று நேரத்தில் மூன்றாவதாக பேயாழ்வார் வந்து சேர்ந்தார். ‘இருவர் உட்காரலாம் எனில், மூவர் நிற்கலாம்’, என்று அவரும் ஒதுங்க மூவரும் நின்று கொண்டனர். இருளில் அவர்களுடன் நான்காவதாக ஒருவர் இருப்பதை உணர்ந்தனர். இவர்களோடு நெருக்கத்தை விரும்பிய பகவான், இவர்களை நெருக்கத் தொடங்கினார். யார் இப்படிப்போட்டு நெருக்கிறார்கள் என்று காண்பதற்காக ‘வையம் தகளியா’ என்று தொடங்கி, பொய்கையார் நூறு பாடல்களை பாடினார். பூதத்தார், ‘அன்பே தகளியா’ என்று தொடங்கி நூறு பாடல்களை பாடினார். முதல் நூறு பாடல்களால் புறவிருள் அகன்றது. இரண்டாவது நூறு பாடல்களால் அகவிருள் அகன்றது. பகவானை அவர்களால் தரிசிக்க முடிந்தது. அந்தத் தரிசனித்தின் பரவசத்தில் பேயாழ்வார் ‘திருக்கண்டேன் பொன்மேனி கண்டேன்’ என்று நூறு பாடல்களைப் பாடினார்.

எனக்கு பிடித்த சில பாசுரங்கள்

நெய்க்குடத்தைப் பற்றியேறும்
எறும்புகள் போல் நிரந்து எங்கும்
கைக்கொண்டு நிற்கின்ற நோய்காள்
காலம் பெற உய்யப் போமின்
மெய்க்கொண்டு வந்து புகுந்து
வேதப் பிரானார் கிடந்தார்
பைக்கொண்ட பாம்பணையோடும்
பண்டன்று பட்டினம் காப்பே (445) – பெரியாழ்வார்

நெய்க்குடத்தில் ஏறும் எறும்புகள் போல் என்னைக் கைப்பற்றிக்கொண்ட நோய்களே, பிழைத்து ஓடிச்செல்லுங்கள். என் உடலில் நாராயணன் தன் பாம்பணையோடு குடிவந்து விட்டான். முன்போல் இல்லை இந்த உடல், பட்டினம் போல் காவல் உடையது பத்திரமானது.

கருப்பூரம் நாறுமோ? கமலப்பூ நாறுமோ?
திருப்பவளச் செவ்வாய்தான் தித்தித்திருக்குமோ?
மருப்பொசித்த மாதவன்தன் வாய்ச்சுவையும் நாற்றமும்
விருப்புற்றுக் கேட்கின்றேன் சொல்லாழி வெண் சங்கே! – ஆண்டாள்

இந்தப் பாடலில் ஆண்டாள், நாராயணன் வாய்வைத்து முழங்கிய சங்கிடம் சில கேள்விகள் கேட்கிறார். அவன் உதடுகள் என்ன வாசனை? கற்பூரமா? தாமரைப்பூவா? அவன் வாய் தித்திக்குமா? விரும்பிதான் கேட்கிறேன். சொல், சங்கே!

ஆனாத செல்வத்து அரம்பையர்கள் தற்சூழ
வானாளும் செல்வமும் மண்ணரசும் யாண்வேண்டன்
தேனார் பூஞ்சோலை திருவேங்கடச் சுனையில்
மீனாய்ப் பிறக்கும் விதியுடையேன் ஆவேனே – குலசேகர ஆழ்வார்

அரச பதவியை துறந்த ஆழ்வார் சொல்கிறார், தேவலோகத்து அரம்பையர்கள் என்னைச் சூழ்ந்துகொள்ள, தேவலோகத்தையும் பூமியையும் அரசாளும் பதவி கிடைத்தாலும் எனக்கு வேண்டாம். தேன் நிறைந்த பூஞ்சோலைகளை உடைய திருவேங்கடத்தின் சுனையில் ஒரு மீனாய்ப் பிறந்தால் போதும் என்று.

உளன் எனில் உளன் அவன் உருவம் இவ்வுருகள்
உளன் அலன் எனில் அவன் அருவம் இவ்வருவுகள்
உளனென இலனென இவைகுண முடைமையில்
உளன் இரு தகைமையொடு ஒழிவலன் பரந்தே – நம்மாழ்வார்.

அவன் உண்டு என்று சொன்னாலும் இல்லை என்று சொன்னாலும் இருக்கிறான். இருக்கிறான், இல்லை என்னும் இரண்டு நிலைகளையும் உடையதாலே உருவமுள்ளவையும் உருவமற்றவையும் பெருமானின் ஸ்தூல சூட்சும சாரீரமாக கருதப்படும். இவ்விரண்டு தன்மைகளோடு எல்லாக் காலங்களிலும் எல்லா இடங்களிலும் உள்ளவன் அவன். அவன் தான் இறைவன். அவன் தான் திருமால்.

வலி

சமர்ப்பணம்: கார்ப்பரேட் பரதேசிகளுக்கு

நேற்று காலை 6:00

ஜன்னல் வழியாக பக்கத்து வீட்டு சுப்ரபாதமும் பில்டர் காப்பியின் மணமும் அவனை எழுப்பியது. ஏனோ எழுந்திரிக்கும் போதே மனமும் உடலும் சரியில்லாதது போல உணர்ந்தான். வயிற்றை பிரட்டியது. இனம் புரியாத கவலை. படித்த படிப்பிற்கு, சேர்ந்த வேலைக்கு, பிறந்ததற்கு என அனைத்திற்கும் தன்னைத் தானே நொந்து கொண்டான்.

இன்று அலுவலகத்துக்கு கட் அடித்துவிட்டு நாள் பூரா தூங்க வேண்டும் போல் இருந்தது. அவன் தொடர்ந்து எட்டு மணி நேரம் தூங்கி கிட்டத்திட்ட ஒரு வருடத்திற்கு மேல் ஆகிவிட்டது. பல பிரச்சனைகள், பல காரணங்கள், பல கவலைகள். அனைத்திற்கும் முதல் காரணம் அவன் வேலை. அதுவும் விரும்பி ஏற்ற வேலை, நல்ல சம்பளம், அனைத்திற்கும் மேலாக பிராண்ட் நேம் என்று சொல்வார்களே, அப்படி நல்ல பெயர் பெற்ற நிறுவனத்தில் வேலை.

இவ்வளவு கிடைத்தும் அவன் நொந்து கொண்டதற்கு காரணம், அவன் வேலை செய்த பிராஜக்ட், அதுவும் கூட அவனாக தேடிக்கொண்ட விபரீதம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அந்த பாழாய்போன பிராஜக்டில் சேர்ந்த நாள் முதல் இன்று வரை, ஒரு நாள் கூட நிம்மதியாக தூங்கியதில்லை. வேலை.. வேலை… வேலை… 12 முதல் 14 மணி நேர வேலை. ஆற்றை கடக்க மண் குதிரை செய்த கதைதான் அவன் செய்யும் வேலையும் என்பதை அறிய ஒரு வருட காலம் ஆனது. ஆனால் அந்த வேலையை கூட அவன் விரும்பி செய்த காலங்களும் உண்டு. ஆனால் இப்போதெல்லாம் அப்படி இல்லை. இன்னும் இதில் தொடர்ந்தால் வாழ்க்கையே சூனியம் ஆகிவிடும் என்று உணர்ந்தான். இன்று எப்படியாவது வேலையை விடுவது பற்றி பேச வேண்டும் என்று முடிவோடு படுக்கையைவிட்டு எழுந்து அலுவலகத்திற்கு தயாரானான்.

வழக்கமாக பத்து மணி ஆபிசுக்கு எட்டு மணிக்கு செல்பவன், இன்று பத்து மணிக்கு தாமதமாக (நேரத்துக்கு) சென்றான். ஆபீசில் ஒரே அல்லோலகல்லோலமாக இருந்தது.

என்ன என்று கேட்டதற்கு, “இன்னும் ரெண்டு நாள்ள யாருக்கோ டெமோவாம். வழக்கம்போல இப்போதான் புதுசா ஏதாவது பண்றத பத்தி யோசிக்க போராங்க”, என்று சொல்லி சிரித்தாள் நந்தினி.

அவன் தன் கம்ப்யூட்டரை ஆன் செய்த, சில நொடிகளில் அவன் மேனேஜரிடமிருந்து அவனுக்கு அழைப்பு வந்தது. இப்போதே இந்த பிராஜக்டை விட்டு போவது பற்றி பேச வேண்டும் என்று தைரியம் முழுவதும் வர வைத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றான்.

“என்ன மிஸ்டர். சுவாமிநாதன், இன்னிக்கு ஏன் லேட்டு?” என்று கேட்டுவிட்டு, அவன் பதிலுக்கு காத்திராமல் மேலே போகலானார்.

“இன்னும் ரெண்டு நாள்ள நம்ம கிளையென்ட் அமெரிக்காவிலேர்ந்து வராங்கனு மதன் சொன்னாரு. அவங்களுக்கு காண்பிக்க ஒரு ஒர்க்கிங் ப்ரோடோடைப் செய்யணும். அவ்வளவுதான். நீங்க என்ன வேண்ணா செஞ்சுக்கோங்க, ஐ ஜஸ்ட் வான்ட் திஸ் அவுட்புட் பை டுமாரோ மார்னிங்”, என்று சில காகிதங்களை அவனிடம் நீட்டினார்.

“வருண்! டெமோ முடிஞ்ச அப்புறம் இதை என்ன பண்றது?”

“என்ன சுவாமி, ஏதோ இன்னிக்குதான் பிராஜெக்ட்ல சேந்த மாதிரி கேக்கரீங்க வழக்கம் போல கண்ட்ரோல்  + ஷிப்ட் + டெலிட்  பண்ணிட்டு புதுசா எவனாவது வருவான் அவனுக்கு ஏதாவது புதுசா காண்பிக்கனும். அவ்வளவுதான்.”,  என்று சொல்லி சிரித்தார். “பட் வருண், நான் இந்த பிராஜெட்ல இருந்து ரிலீஸ் பத்தி பேசதான் வந்தேன். எனக்கு சுத்தமா இங்க வேலை செய்ய பிடிக்கல. . . . “, என்று ஆரம்பித்தவனை தடுத்து,

“லுக் சுவாமி. இங்க எல்லாரும் பிடிச்சா வேலை செய்யராங்க. எல்லாரும் என்ன நினைக்கறாங்களோ அதே தான் நானும் நினைக்கிறேன். திஸ் ஹேஸ் டு எண்ட் சம்வேர். அதுவரைக்கும் கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க. அதுமட்டுமில்லாம, இந்த அப்ரைசல்ல உங்களுக்காக நான் நிறைய பிளான்லாம் வச்சுருக்கேன். அதை நீங்களே கெடுத்துக்காதீங்க. நௌ ஜஸ்ட் கான்சென்ட்ரேட் ஆன் தி டெமோ” என்றார் வருண்.

அவனும் வழக்கம்போல தன்னைத்தானே சமாதானம் செய்துகொண்டு, வேலையை செய்ய ஆரம்பித்தான். இரவு 11:30 வரை வேலை செய்துவிட்டு ரூமுக்கு திரும்பினான். அவனுக்கு பின் வேலைக்கு சென்ற நண்பர்கள் எல்லாம் திரும்பி வந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர். அவனும் படுக்கையில் சாய்ந்தான்.

இன்று காலை 11:00

“ஏன் இன்னும் சுவாமிநாதன் வரலை. கால் பண்ணா கூட அட்டென்ட் பண்ண மாட்ரான். வேலையை ஒழுங்கா செஞ்சா மட்டும் போதுமா? அதை அடுத்தவங்க கிட்ட ஒப்படைச்சுட்டு போக வேண்டாமா? யாராவது அவனுக்கு போன் பண்ணி பாருங்க” என்று கத்திக்கொண்டே வருண் சென்றார்.

நந்தினி, “வருண், நான் அவனுக்கு கால் பண்ணேன், அட்டெண்ட் பண்ணல. ஐ திங் தேர் மஸ்ட் பி சம் ப்ராப்ளம். இல்லனா அவன் இந்த மாதிரி இன்பார்ம் பண்ணாம லீவு போடறவன் இல்ல. அவன் வீட்டுக்கு வேணும்னா போன் பண்ணி பாருங்களேன்”, என்றாள்.

இந்த பேச்சு நடக்கும் போது, மதன் சுவாமிநாதன் வீட்டிற்கு போன் செய்தார். அவனுடைய அம்மாதான் பேசினார். சுவாமிநாதனுக்கு அதிகாலை 2 மணிக்கு உடல் நலம் மிகவும் குன்றிப்போய் சொந்த ஊருக்கு திரும்பி வந்ததாக சொன்னார். மதன், அவன் எழுந்தஉடன் தங்களிடம் பேசுமாறு சொல்லி கால் கட் செய்தார்.

மதியம் 02:00

அலுவலகத்திலிருந்து அழைப்பு வந்தது அறிந்து, வருணுக்கு சுவாமிநாதன் போன் செய்தான்.

“ஹலோ வருண், ஐம் சாரி. இன்று என்னால் ஆபிசுக்கு வரமுடியவில்லை. மன்னிக்கவும்.”

“நீ செய்த கோடு என்ன ஆச்சு? செக் இன் பண்ணியா? வேற யாராவது அந்த வேலையை கண்டினியூ பண்ண முடியுமா?”, என்றார் வருண்.

“செக் இன் பண்ணல, ஆனா என்னுடைய மெயிலில் இருக்கு. முழுவதும் முடிச்சிட்டேன். உங்களுக்கு அனுப்பறேன்” என்றான்.

பீப்.. . . .  கால் கட் செய்யப்பட்டுவிட்டது.

மெதுவாக வந்து படுக்கையில் படுத்தான். இப்போது வயிறு மட்டுமல்ல, இதயமும் வலித்தது.  தன்னைப் பற்றியும் தன் உடல்நிலை பற்றியும் கவலைபடாத கார்ப்பரேட்டை நினைத்து. . . .

Disclaimer: இந்த கதை முழுக்க முழுக்க கற்பனையே. யாரையும் குறிப்பிட்டு எழுதப்பட்டதல்ல. தங்களை குறிப்பிடுவதாக யாரேனும் நினைத்தால், அதற்கு நான் பொறுப்பாளியள்ளன்.

38வது சென்னை புத்தகத் திருவிழா – என் பார்வையில்

IMG_20150121_183958697

சென்னையில் இருப்பதற்காக நான் பெருமைபடும் ஒரு காரணம் சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி. தென்னிந்திய புத்தக விற்பனையாளர்கள் மற்றும் பதிப்பாளர்கள் சங்கம் (BPASI) நடத்திய இந்த 38வது புத்தகக் கண்காட்சி சென்னை, நந்தனம் ஒய் எம் சி ஏ மைதானத்தில் ஜனவரி 9 முதல் 21 வரை நடைபெற்றது. அதில் பங்கேற்ற அனுபவம் . . .

இவ்வாண்டு என்னை கவர்ந்த எழுத்தாளர்: சுஜாதா

என்னை கவர்ந்த பதிப்பகம் :  கிழக்கு பதிப்பகம்

நான் அதிகம் பார்த்த புத்தகம்: பொன்னியின் செல்வன்

என்னை கவர்ந்த புதுவரவு: ஆனந்தவிகடனின் “சிவகாமியின் சபதம்”

எனக்கு புதிதாய் அறிமுகமான ஆசிரியர்கள்:
ஜெயகாந்தன்  – சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்

 தி.ஜானகிராமன் – மோக முள்

வாங்க விரும்பி/ வாங்கமல் வந்த புத்தகம்: திருவரங்கன் உலா

மொத்த புத்தகங்கள்: 30

Micro கதை – கலியுக காதல்

காதலன்: உன்னை பத்தி நான் தான் நல்லா புரிஞ்சுவச்சுருக்கேன்!

காதலி: இல்ல நான் தான் உன்ன பத்தி நல்லா புரிஞ்சுவச்சுருக்கேன்!

(இப்படி செல்லச் சண்டை நடந்து கொண்டிருந்தது, முடிவில்

அவர்களின் கைபேசி பேசியது, “உங்கள பத்தியும் உங்க லவ் பத்தியும் எனக்குதான்டா எல்லாம் தெரியும்!!”)

 

பயணங்கள்

தொடங்கும் போது புரிவதில்லை

முடியும் போது தெரிவதில்லை

அவை விட்டுச்செல்வதெல்லாம்

காலடிச் சுவடுகள் தான்

கடற்கரையில் அல்ல- காலக்கரையில்!!!