பேனா முத்தம் – CHAPTER 1

அத்தியாயம் 1

மேலும் ஒரு சாதாரண நாளை பார்த்துவிட்டு உறங்க தயாராகிக்கொண்டிருந்தது தஞ்சை நகரம். பௌர்ணமி நிலவும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் இருந்த மின் விளக்குகளும் நகரை ஒளியூட்டிக் கொண்டிருந்தன. நேற்று தோன்றி, இன்று வாழ்ந்து நாளை மடிந்துகொண்டிருக்கும் எத்தனையோ மனித வாழ்க்கையின் சாட்சியாக நிலவொளியில் பெரிய கோயில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. கோயிலின் சமீபத்தில் இருந்த பிரதான சாலை வழியாக ஒரு மோட்டார் வண்டி பிரயாணியுடன் சென்று கொண்டிருந்தது. வண்டியின் வேகத்தை போலவே அதில் பயணம் செய்தவனின் எண்ணங்களும் விரைவாக பயணித்துக் கொண்டிருந்ததை அவன் முக மாற்றங்கள் பிரதிபலித்துக்கொண்டிருந்தன.

தஞ்சை சோழர்களின் தலைநகராய் விளங்கியபோது இவ்வழியே தான் இராஜராஜனும், குந்தவை பிராட்டியும் வந்தியதேவனும் சென்றிருப்பார்கள் என்று எண்ணமிட்டதோ அல்லது அவன் மனம் என்னும் ரதத்தை நினைவுகள் என்னும் புரவிகள் காலவெள்ளத்தில் பின்நோக்கி இழுத்துச்சென்றனவோ, அதை அந்த பிரகதீஸ்வரனை தவிர வேறு யார் அறிய முடியும்?

சில நிமிடங்கள் கழித்து மோட்டார் வண்டி நின்றது.

“ஸார்! ஸ்டேஷன் வந்துருச்சி ஸார் இறங்குங்க”, என்றான் டாக்ஸி டிரைவர்.

தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தவன் போல் திடுக்கிட்டு எழுந்த நம் பிரயாணி, ரயில் நிலையத்தையும் தன் கை கடிகாரத்தையும் பார்த்துவிட்டு வண்டியிலிருந்து வேகமாக கீழே இறங்கினான். டிரைவரிடம் நூறு ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு, ரயில் நிலையத்தினுள் வேகமாக பிரவேசித்தான்.

“ஸார்! ராக்போர்ட் எக்ஸ்பிரஸ் வந்துருச்சா?”, என்று டிக்கெட் கவுண்டரில் இருந்தவரிடம் கேட்டான்.

“இப்போ கிளம்ப போகுது சார்” என்றார் அவர்.

“சென்னைக்கு ஒரு டிக்கெட் குடுங்க”, என்று சொல்லி பணத்தை தந்துவிட்டு டிக்கெட்டை வாங்கியவன், பிளாட்பாரத்தை நோக்கி விரைந்து ஓடினான். அதே சமயத்தில், “கும்பகோணத்திலிருந்து தஞ்சை திருச்சிராபள்ளி வழியாக சென்னை செல்லும் மலைக்கோட்டை விரைவு ரயில் வண்டி தடம் எண் இரண்டிலிருந்து புறப்படுகிறது” என்று பதிவு செய்யப்பட்ட குரல் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கையில் ரயில் பூம்ம்ம்… பூம்ம்ம்… என்ற ஓசை எழுப்பிக்கொண்டு புறப்பட்டது.

நாம் மோட்டார் வண்டியில் பார்த்த பிரயாணி ரயிலை நோக்கி விரைவாக ஒரு பெட்டியுடன் ஓடி வந்து நகரும் ரயிலின் அன்ரிசர்வுட் கம்பார்ட்மென்ட் ஒன்றின் உள்ளே பிரவேசித்தார். ரயிலினுள்ளே ஜன கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை. ஒரு ஜன்னல் ஓர சீட்டில் உட்கார்ந்தான். சில நொடிகளில் அவனுக்கு அலைபேசியில் ஒரு அழைப்பு வந்தது.

“ரயில் ஏறிடீங்களா? போன் பண்றேன்னு சொல்லி இருந்தீங்களே? ஏன் இவ்வளவு நேரம் ஆயிட்டது?”, என்று தொடர்ந்து கேள்விக்கணைகளை தொடுத்துக்கொண்டிருந்தது ஒரு பெண் குரல்.

“இப்போதான் வண்டியில் ஏறினேன். நான் கால் பண்றதுக்குள்ளே நீயே பேசிட்ட. நாளை காலை 6 மணிக்கு சென்னை வந்துடுவேன். மது! கவலை படாதே!”, என்று சொல்லி அலைபேசியில் அழைப்பை முடித்தான்.

நீரின்றி வறண்டிருந்த ஆறுகள், வயல்கள் இருந்த இடத்தில் புதியாய் எழுந்த குடியிருப்புகள், மோட்டார் பம்புகளின் அனுகிரகத்தால் உயிரூட்டப்பட்ட நெல் வயல்கள், வாழைத் தோப்புகள், ரோஜா தோட்டங்கள் என வரட்சியும் பசுமையும் கலந்து இருந்த தஞ்சை பிரதேசத்தின் வழியாக ரயில் வேகமாக சென்றிகொண்டிருந்தது. தஞ்சையிலிருந்து சென்னைக்கு அவன் பலமுறை இதே வழியில் சென்றதுண்டு, ஆனால் இது மிகவும் முக்கியமான பயணம். ஆம்! அவன் எழுதிய புத்தகம் விருது பெற போகிறது. அதுமட்டுமல்ல அவன் மதுவை சந்திக்கப் போகிறான். “மது” ஆகா அந்த பெயருக்குத்தான் எத்தனை சக்தி என்று எண்ணிப்பார்க்கையில் பல நினைவுகள் அவனை சூழ்ந்துகொண்டன.

தொடரும்….

Advertisements

8 thoughts on “பேனா முத்தம் – CHAPTER 1

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s